Sluit je ogen niet voor het echte leven

Ligt het aan mij of zie ik alleen blogs voorbij komen over mode, make- up, kinderen, baby’s, kleding, eten etc. Zijn allemaal heel leuk daar niet van. Maar er lijkt altijd of er met blogs een perfecte wereld wordt gecreëerd. Maar ook als ik kijk naar Facebook, als je iets post over “de echte wereld” lijkt het erop alsof mensen bang zijn om te reageren of het bericht zelf te liken. Maar als je een foto plaatst met je kind of van je vakantie of nieuwe gadget, dan heb je zo de likes en reacties binnen. Willen mensen zich niet bemoeien met wat er echt om hun heen gebeurt? Of doen ze dat al teveel en is Facebook gewoon een leuke speelparadijs voor hun, dat kan ook iedereen mag het op zijn manier gebruiken.

Of is het toch dat mensen hun ogen sluiten voor alles wat niet leuk is, voor alles wat verdrietig is. Maar wat er allemaal gebeurt is toch de werkelijkheid. Het is NU! De reacties onder de krantenartikelen liegen er niet om, de taal wat mensen uitslaan is onbegrijpelijk. Als je het leest vraag je jezelf af of ze het wel over andere mensen hebben. Het is allemaal zorgwekkend.

Wat er in Amerika gebeurt op dit moment is niet in Nederland aan de gang, maar toch krijg ik er geen goede gevoelens bij. Vooral als mensen uit de politiek roepen, dat ze dit ook graag zouden willen doen en meer landen willen toevoegen aan de lijst van POTUS. Dat is verontrustend, want we praten over mensen die gewoon werken, die een geldige verblijfsvergunning of visa hebben. Deze mensen hebben hun leven in een land waar ze niet meer naar toe kunnen en worden tegengehouden. En dat alleen maar op grond van waar ze vandaan komen, dat is pure discriminatie en racisme.

Ik ben benieuwd hoe lang mensen rustig blijven doorgaan met hun “mooie” leventje zonder zich druk te maken wat er nu allemaal staat te gebeuren. Dit is pas het begin als je het mij vraagt. En niet omdat iets geen effect heeft op je eigen leven, kan je alles gewoon negeren. Want wat als de rollen zouden zijn omgedraaid, dan zou je het ook fijn vinden als er mensen voor je opkwamen en hun stem zouden laten horen.

Mijn blogs zullen altijd over mijn gedachtes gaan en wat ik meemaak in mijn leven. Schrijven is als een therapie voor mij en ik geniet ervan om mijn gedachtes op papier te zetten. Ik ben een persoon die realistisch is en zal blijven en mijn ogen voor niks zal sluiten en toch genieten van alles wat het leven mij te bieden heeft. Aandacht geven aan bepaalde zaken doet mijn leven geen kwaad, zo wil ik alleen zeggen dat ik achter de mensheid sta. Iedereen is mens, de één is niet beter dan de ander.

 

 

Advertenties

First Time For Everything!

Onze eerste keer naar de bioscoop!

Gisteren hadden mijn zoontje en ik weer een “first time for everything”. Wij zijn voor het eerst samen naar de bioscoop geweest. Naar de kleuterfilm Masha en de Beer. Ik was een beetje zenuwachtig hoe mijn zoontje  van drie jaar zich zou gedragen. Thuis kan hij zich wel goed concentreren bij een tekenfilm, maar ja je weet niet nooit voor hoe lang en met zoveel mensen erbij. De film begon om half 11, ik heb nog nooit zo vroeg in de bioscoop gezeten. Maar het was helemaal uitverkocht, allemaal kleine opgewonden hoofdjes.

Na de kaartjes uit de ticketdispenser te hebben gehaald, heb ik de kaartjes aan mijn zoontje gegeven, hij mocht ze overhandigen aan de kaartjes mevrouw. Hij wilt de kaartjes net geven, komt er een volwassen vrouw met haar gezin precies voor ons staan. Ach ja, je weet wel van die mensen die weten dat ze iets doen en daarom niet op of om kijken, zo weet je dat ze precies weten wat ze doen.

Maar ok, daarna gaf mijn zoontje de kaartjes en dan kom je in de ruimte met de snoepjes, popcorn, koffie allerlei lekkernij, ik kon me maar moeilijk inhouden, is wel gelukt,maar was super lastig. We kregen gratis koffie en thee, een gratis box met lekkere dingen voor de kids en nog een gratis muffin. Dus zelf hoefden we niks te kopen, echt top! Ik had een lekker warm bakje thee genomen, was er druk mee bezig, komt de mevrouw van de bioscoop naar me toegerend

“mevrouw, hij pakt de snoepjes stopt ze in zijn mond en zet dan terug in de bak”!  

“Ojee! Nee!  Ben er snel naar toegerend en ja het enige wat ik kon bedenken, was een zakje pakken en de bovenste laag wegscheppen. Het waren gelukkig kleine snoepjes.

Nou, ook weer meegemaakt. Op naar de zaal! Allerlei spullen in mijn hand, thee, muffin, muts, mijn hemel zoveel! Maar dan zie ik een vrouw zo relax voorbij lopen met een supergemakkelijke tray met al haar spulletjes erin inclusief drinken. Dit was natuurlijk ook mijn eerste bezoek sinds jaren aan de Nederlandse bioscoop, moest er weer ff aan wennen. Ik heb er bovendien dertien jaar geleden zelf gewerkt, maar bepaalde ontwikkelingen/ veranderingen gaan te snel voor deze moeder.

Maar de tray kwam goed uit, heerlijk.  Nu gaan we echt naar de zaal, mijn zoontje is heel rustig kijkt overal rond. Nog niks aan de hand, we gaan lekker zitten en maken het ons gemakkelijk. Even kijken wat in de box zit, een pakje drinken á la capri sun, een pakje popcorn en wat snoepjes. Ok, rietje alvast in het pakje en dan kan ik ook rustig van mijn thee genieten. Net iets te enthousiast het rietje dwars door het pakje heen geprikt dus het komt er aan de andere kant weer uit pfff en wat doe ik? om het drinken wat eruit valt op te vangen? Ik hou het boven mijn beker met thee, dag thee! Gelukkig nog mijn Muffin.

De film begint en is echt super grappig, je hoort de kinderen uitgebreid lachen. Ik geniet er ook van. Mijn zoontje is lekker rustig de hele film hij lacht en eet natuurlijk zijn snoepjes, heerlijk. De andere kinderen eigenlijk ook, dat bevalt me wel. Alleen begin ik nu iets te ruiken mm iemand met een volle luier. “Oeii”.

De film is ten einde, duurt natuurlijk niet superlang heeft ongeveer een uur geduurd. De aftiteling begint en het eerste wat hij zegt “mama gaan we naar huis”? “Ja, we gaan weer naar huis”. Was leuk voor hem en ook net genoeg denk ik. Eenmaal uit de zaal kregen we nog één verassing namelijk een bioscoop diploma met zijn naam erop  en kleurplaten erbij. Nou, we zijn super verwend! Geweldige ervaring.

 

 

 

Mijn Jetlag 

Een jetlag moet je nemen zoals die komt.

Het is even geleden dat ik wat heb geschreven. Maar ik moest even bijkomen van mijn jetlag. Wat is een jetlag vermoeiend zeg!

In Curaçao is het 6 uur vroeger en wat gaat de tijd daar lekker langzaam. Op het moment van schrijven heb ik nog steeds last van vermoeidheid. Mijn zoontje is gisteren voor het eerst om half 9 in slaap gevallen en dat is best vroeg voor zijn toedoen. De hele week sliep hij pas rond een uur of elf, twaalf in de avond.

Onze interne klok is helemaal van slag. Op de gekste momenten van de dag wil ik slapen of slaap ik ook gewoon. Maar ja dat gaat niet altijd, want laat nou net de 1e week van aankomst de drukste week zijn. We moesten ons weer inschrijven in de gemeente. Op zoek naar een leuke kinderopvang. Inschrijven en op zoek naar een nieuwe dokter en tandarts. En natuurlijk ook alles regelen omtrent gas, water en licht en internet. En natuurlijk ook nog solliciteren naar een nieuwe baan…..daar later meer over. Dus de jetlag moest af en toe maar gewoon even wachten.

Als het bij veel mensen etenstijd was, vaak rond zes uur, dan lagen wij heerlijk te slapen. Vervolgens om tien uur in de avond eten te koken en pas rond een uur of 2 in slaap te vallen. Als je lichaam zegt ” ik kan niet meer”, dan heb je gewoon te luisteren. In de ochtenden werden we wel vaak rond 11 uur wakker op zijn vroegst. Heerlijk vooral als we geen afspraken hadden. Maar 9 van de 10 keer hadden we natuurlijk wel een afspraak. 😣

Uit nieuwsgierigheid heb ik opgezocht wat een jetlag nou precies is. De volgende betekenis kwam ik tegen:

Een jetlag is een tijdelijke slaap-waakstoornis die voorkomt bij lange afstandsvluchten waarbij verschillende tijdzones worden doorkruist. Je biologische klok kan dan uit de pas lopen met de lokale tijd.

En de symptomen die er werden beschreven had ik allemaal! Van desoriëntatie tot droge huid. Het was al met al een vreselijke, maar toch ook een leuke 1e week in Nederland.😁

Even snel tussendoor….

Na ongeveer 3 weken niet te hebben kunnen schrijven hier een kleine blog vanuit de trein. Koude trein 🙂 

Ik ben nog geen 4 weken in Nederland en het lijkt alsof ik er al 4 maanden ben. Ik geniet van elk moment. In het vliegtuig hier naar toe gaf de piloot aan dat het buiten 15 graden was. Ik schrok hiervan en dacht ” waar ben ik aan begonnen”. Van een warm oord naar een ja koud, soms warm, als je geluk heb oord. Met mijn slippertjes stap ik in de keiharde regen op dat moment. 

Thuis aangekomen, het gevoel voel ik nog steeds elke dag, heerlijk warm. Mijn eigen huis,  waar ik zo naar verlangde. Hier ben ik op mijn plek, heb nog geen moment achterom gekeken. Maar misschien kwam dat ook door het heerlijke weer van de afgelopen dagen. Maar anyway ben blij er weer te zijn in mijn eigen huis. Vandaag is het superfris. Ik loop met een dun truitje, was iets te enthousiast naar buiten gegaan. Maar nog steeds voel ik mij ok  en heb ik nog geen heimwee naar Curaçao.  

 In de eerste week heb ik natuurlijk de vreselijke jetlag ervaren. Daar over later meer. 

Ga weer de kou in…….

Zwemmen zo vroeg mogelijk? Of wachten tot het te laat is?

Dus vandaag zit ik rustig aan tafel uiteraard aan mijn mobiel te snuffelen en gesprekken te voeren via WhatsApp.

Mijn zoontje zit er ook bij, ik weet dat hij is opgestaan en naar buiten is gegaan. No big deal toch? Maar plotseling hoor ik in de verte een plons…. Hij houdt heel veel van zwemmen, maar meestal vraagt hij wel of hij het zwembad in mag en nu had hij ook nog gewoon zijn kleren en schoenen aan. Oja, trouwens mijn zoontje is 2 jaar oud en wij wonen op Curacao. Dus ik ren ernaar toe, want ik dacht “is deze jongen helemaal gek geworden”?! Om met zijn kleren en al erin te springen! Hij zit namelijk in zo’n stoute fase, alles wilt hij zelf beslissen en alles is “nee!!” Vanochtend om een uur of 8 terwijl ik nog mijn ogen nog dicht had, heeft hij zichzelf aangekleed. Hij ging naar de supermarkt en ik moest thuis blijven…..  Wordt er soms een beetje tureluur van. Maar veel moeders maken het mee, dus ik troost me maar met dat.

Dus ik ga snel kijken wat er aan de hand is en ik zie hem onder water zwemmen naar de kant. En hij komt huilend boven, toen wist ik gelijk hij is er niet in gesprongen, maar erin gevallen!! Huilend en drijfnat. Mijn hart slaat een paar keer over. Maar alles gaat goed met hem. Al die keren dat wij met hem aan het zwemmen waren vanaf dat hij 3 maanden oud was, de zwemlessen die hij heeft gevolgd, hebben zijn vruchten afgeworpen. Ik omhels hem en kus hem, ben zo blij dat hij niet in paniek is geraakt en eigenlijk gewoon deed wat hij altijd doet, maar dan zonder bandjes. Ik weet dat hij heel goed zijn adem kan inhouden. Maar toch ben ik altijd heel voorzichtig wanneer we bij het water zijn. En goed uitgelegd dat hij niet mag zwemmen zonder bandjes. Want hij kan zeker nog niet zelfstandig zwemmen.

Wij wonen nu 3 jaren op Curaçao, dus gaan wij zeer regelmatig zwemmen en naar het strand. Als wij in Nederland zouden wonen, zou mijn kind dit dan hebben overleefd? Waarschijnlijk wel, want ik was er heel snel bij, maar wat als ik er wat verder bij vandaan was? De krantenartikelen die steeds voorbij komen. De laatste twee die ik zag waren kinderen van 3 jaar oud, die aan de aandacht van de ouders waren ontsnapt. En in het water terecht waren gekomen. Ik vind eigenlijk dat alle kinderen zich ook zouden moeten kunnen redden al is het dat hun wordt geleerd om op hun rug te gaan liggen en drijven. En wachten tot er hulp komt. Als mijn kind zijn adem kan inhouden totdat hij aan de kant is, dan kunnen andere dat toch ook?! Mijn zoon is 2 jaar oud, een kind met het leeftijd daarboven hoeft niet te verdrinken als de simpele dingen hun worden aangeleerd. En dan hoeven ze niet eens te kunnen zwemmen.

Ik denk dat Nederland best eerder mag beginnen met zwemlessen geven aan kleine kinderen, zodat de kinderen al heel vroeg gewend zijn aan het water en niet gelijk in paniek raken. En desnoods hun adem voor langere tijd kunnen inhouden. “Nederland Waterland” ik merk er niet altijd wat van op dit gebied. Eerder Curaçao Waterland, de meeste kindjes zijn het water hier zeker wel gewend! Als wij weer naar Nederland verhuizen over een paar weken, dan kan ik mijn zoon inschrijven op peuter zwemmen. Dat zal ik zeker ook doen. Maar het echte zwemmen voor een diploma kan pas vanaf 4 of 5 jaar en dat vind ik jammer. Veelste laat in mijn ogen.

Ik heb hem gevraagd wat er is gebeurd, hij was steentjes in het zwembad aan het gooien. Het was nog geen minuut vanaf het moment dat hij van de tafel opstond. Ik ben er nog er nog steeds van aan het trillen, hij is alweer druk aan het spelen. Straks zullen we weer even samen gaan zwemmen. Ik wil niet dat hij bang blijft na deze ervaring of misschien beter gezegd, ” IK wil niet bang blijven na deze ervaring”.

Autorijden op Curacao!

Drie dagen in de week rij ik naar het kinderdagverblijf om mijn zoontje te brengen en op te halen. De rit duurt ongeveer 10 minuten. Dat is gelukkig niet zo lang, dus elke dag 20 minuten. Als ik dat als reistijd had in Nederland, dan zou ik een gat in de lucht springen. Daar was mijn reistijd zeker anderhalf uur als ik geluk had. Heen en terug! Het is een keer voorgekomen dat ik drie uur over de terugreis had gedaan, want het sneeuwde, puur horror!

Maar ja, ik ben nu op Curaçao, dus he ander temperatuur en ander rijstijl. Dus elke dag 20 minuten rijden vanuit huis naar het kinderdagverblijf en terug. Heerlijk!

Het autorijden is wel een hele beleving hier. Tijdens een autorit kan er van alles gebeuren. Ik maak zoveel mee tijdens het rijden en dat in 20 minuten per dag! Dagelijks maak je wel mee dat mensen nog snel denken om door oranje te crossen, terwijl het allang rood is! Wat ik ook dagelijks zie is de telefoon in de handen van zoveel automobilisten. Nou ok, kan misschien nog. Maar wat als je tijdens het rijden ziet dat ze niet op of om hebben gekeken! Ze hebben geen seconde hun ogen verwijderd van hun telefoon. Ja of misschien op het moment dat ik ergens anders kijk, kijken hun naar mij en als ik weer naar hun kijk zie ik dat ze weer op hun telefoon kijken. Het kan ook  zijn dat ik het niet goed heb gezien.

Maar ik zie het dagelijks dus een keer zal ik toch wel de waarheid hebben gezien. Vorige week kom ik aanrijden bij het kinderdag verblijf. Ik wil mijn afslag nemen naar rechts en er staat een auto op het kruispunt, midden op het kruispunt! “Misschien heeft de auto het begeven”. Ik minder vaart, want ik moet afslaan. Tegelijkertijd kijk ik naar de auto. In principe staat het niet in de weg, want iedereen kan er makkelijk omheen. Maar toch blijf ik kijken. Er zit een vrouw in, ze kijkt vrolijk, vrolijk naar haar telefoon. Ik kijk vervolgens in mijn achterspiegel, ze staat er nog steeds. “Lastig als je auto het laat af weten midden op straat”. Heb ik ook een keer meegemaakt. Maar terwijl ik uitstap zie ik dat de auto wegrijdt! Helemaal niks aan de hand! Ze was gewoon bezig met haar telefoon midden op de kruising! Ik kan dat ff niet begrijpen, ik snap het gewoon niet.

Maar dat was niet de eerste keer dat ik zoiets zag, dus ja waarom ben ik zo verbaasd? De keer hiervoor stond ik voor het stoplicht te wachten, velen met mij. Groen! De auto voor mij staat stil! Ok, lastig een kapotte auto. Ik kan er eindelijk om heen, want best druk met auto’s, natuurlijk kijk ik even naar de auto en naar de persoon die erin zit. Ze is aan het bellen, vrolijk, niet bezorgd of iets dergelijks. Ik wil verder rijden, Rood! Dus weer even wachten. Maar geen probleem, de mevrouw is nog steeds aan het bellen, stoplicht springt op Groen! En ja hoor, mevrouw rijdt rustig achter mij aan! Helemaal geen kapotte auto! Ik vat het niet. Ben ik de enige die dat merkt? En terwijl de mevrouw stilstond voor het stoplicht en iedereen begon te rijden heb ik niemand iets horen roepen of schelden richting de auto. Misschien verbaasd het de mensen niet meer en zijn ze het gewoon gewend.

De keer dat ik stil kwam te staan voor het stoplicht, ging het er toch heel anders aan toe. Ik was onderweg om mijn zoontje op te halen. Ik kon wel gillen! Ik stond helemaal vooraan in de rij, stoplicht springt op Groen! En niks, helemaal niks! Mensen hadden het al snel genoeg door mede ook doordat ik natuurlijk uitstapte en mijn telefoon pakte. Gelijk gebeld met de sleepdienst. Vreselijk sta je daar. En het was spitsuur, dus lekker extra druk met auto’s. Achteraf bleek dat mijn versnellingsbak kapot was. En terwijl ik daar sta, de ene na de andere die toetert. Ach ja is niet erg, maar ik kan niks doen. Ik kan mijn auto niet in mijn eentje verslepen of wegduwen! En altijd moet er wel iemand zijn met de overtreffende trap, deze meneer begon te schelden, ik laat maar achterwege wat hij zei tegen mij.  Maar daardoor voel je je natuurlijk nog meer door de grond zakken.

En dat is niet het enige wat ik te horen heb gekregen in het het verkeer dat voor mij bedoeld was. Genoeg middelvingers, genoeg claxons gehoord en ook gewoon mensen die zeggen  “ik mag dat niet doen” ” ik mag dat straatje niet inrijden”! Af en toe nam ik een shortcut, door een lange file te vermijden en dan moest ik een zij straatje in van 2 meter!! En dan kwam ik uit op de grote weg, dus scheelde zoveel tijd, maar elke keer roept er wel iemand keihard ” mag niet”! ” ben je blind”! Ze hebben wel gelijk. Maar ik heb wel echt gelachen, kon het niet geloven, dat ze zo tekeer gingen.

Maar ik hoor en zie mensen nooit boos worden op automobilisten die aan het bellen of aan het appen zijn. Of die je op een kruising komen inhalen. Ja, op een kruising! Terwijl je stilstaat en aan het kijken ben of je veilig naar de overkant kan. De persoon achter je komt nu naast je staan, want die denkt dat het dan allemaal sneller gaat. Wat deze mensen vergeten als jij naast mij komt staan, ten eerste zie ik niets meer, dus ja dan ga ik al helemaal niet rijden. Ik bedoel moet ik mijn leven aan jou toe vertrouwen? En ten tweede ” hoe durf je”! Kan je niet gewoon wachten?! En dan heb je nog de mensen waar niemand boos op wordt, die kleine kinderen altijd laten staan in de auto. Of ze zitten bij papa of mama op schoot terwijl deze aan het rijden zijn. En ja misschien is hier de autostoel niet verplicht, prima. Maar je kan desnoods zeggen tegen je kids, ga maar even zitten. Of kinderen die uit het raam hangen en mama of papa is met hun telefoon bezig tijdens het rijden! En wat dacht je van mensen die een ander inhalen op een weg waar dat niet kan, dus jij kan geen kant op, maar je ziet dat er een auto met hoge snelheid op je afkomt! Je bent dan gewoon aan het afwachten of de persoon jou gaat raken of niet! Lijkt wel een soort spel. Zijn angstige momenten zo nu en dan in het verkeer hier op Curaçao.

Maar terwijl ik langs de weg sta en aan het wachten ben in de hitte, stopt er een auto met een meneer en zijn zoon. Ze wilden mij helpen om de auto aan de kant te duwen, zodat het verkeer weer kan doorrijden. Ik ben ze zo dankbaar! Het is daarna snel goed gekomen.

Voor nu ga ik weer het verkeer in de kleine ophalen. Wish me luck!

Drive safe! Waar je ook bent!

 

 

Waarom niet ik?

Sommige vrouwen leven voor de liefde, als ze niet verliefd zijn is hun leven saai. Komt je dat bekend voor? Er moet een man in hun leven zijn, anders klopt het leven van sommige vrouwen gewoonweg niet. Het doet mij denken aan de “celebrity lifestyle”. Van de ene relatie naar de andere relatie. Ze zijn nog niet gescheiden, maar zijn al verloofd met de volgende. Je ziet zelden dat ze voor een langere periode alleen zijn. Hoe komt het dat sommige vrouwen jaren vrijgezel zijn en de andere komt bij wijze van spreken elke maand “Mister Right” tegen?

Het heeft niets met uiterlijk te maken, dat is waar ik van overtuigd bent. Maar er moet toch een rede zijn dat de ene vrouw pas na jaren weer een leuke man tegenkomt en de ander al een maand later of zelfs eerder! Is er iets wat de ene vrouw doet en de andere niet?

Aan de hand van onderstaande argumenten, kan ik beide groepen vrouwen wel wat beter begrijpen.

  1. Terwijl de ene vrouw rustig toekijkt van een afstand, stapt de ander recht op haar doel af. Ze neemt geen blad voor haar mond.
  2. Sommige vrouwen zien echt alles door een roze bril. Ze zijn overal positief over. Al is de man niet “mister right” materiaal, zij maakt hem wel “mister right”.
  3. Waar de ene vrouw thuis zit en afwacht, gaat de ander zoveel mogelijk op pad (met vriendinnen).
  4. De ene vrouw gaat naar kantoor om te werken, de ander komt naar het werk om ook rond te kijken.
  5. Waar de ene vrouw respect heeft voor de lopende relatie van een man. De andere vrouw heeft als motto ” alles kan stuk”.
  6. Sommigen vrouwen stellen gewoon niet zoveel vragen (lees: eisen). En zijn gewoon sneller tevreden.
  7. Sommige vrouwen denken dat de leuke mannen alleen maar in discotheken aanwezig zijn.
  8. Sommige vrouwen slaan de hele dating fase over en hebben vervolgens een partner.

Als je een relatie thuis wilt afwachten, dan kan het best lang gaan duren voordat je aan de man bent. Maar als je altijd de man wilt benaderen, zonder dat hij daar veel moeite voor hoeft te doen, dan kunnen deze relaties ook vaak van korte duur zijn.

Misschien toch een beetje van elkaar afkijken dames! Van elkaar kunnen wij meer leren dan we denken.

Niet alle vrouwen zijn mooi!

Vrouwen! Wat komt er in je gedachten als je aan vrouwen denkt? Mensen zullen misschien denken aan (werkende) moeders, dochters, glazen plafond, girl power, feminisme etc. Anderen zullen misschien denken aan lief, zorgzaam en aantrekkelijk.

Maar wat als ik je zeg dat ik aan de woorden gemeen, boos, sluw, wraakzuchtig en jaloers denk. Ik heb het dan over vrouwen die deze gevoelens bij zich dragen vanaf de dag dat hun relatie uit is gegaan.

De rede van een breuk kan van alles zijn. Geen gevoelens meer voor elkaar, vreemd zijn gegaan, kan zowel door de man of vrouw. Uit elkaar zijn gegroeid of de ander heeft je gewoon unfair behandeld. Of de vrouw de relatie heeft beeïndigd of dat de andere partij er vandoor is gegaan of dat het wederzijds is overlegd, alles kan! Waar het om gaat, de relatie is er niet meer! Als je relatie na een paar maanden of na een paar jaar over gaat is het altijd vervelend. Je bent immers niet aan iets begonnen om het te beeïndigen.

Als er kinderen in het spel zijn, dan valt er heel wat te regelen nadat je relatie uit is. Wie gaat waar wonen? Wie blijft in het huis? Bij wat grotere kinderen “bij wie gaan ze wonen”? Want zeg eerlijk, als je nog baby’s hebt blijven ze bijna altijd vanzelfsprekend bij de moeder.  Als dat is geregeld, dan kom je vanzelf bij de alimentatie regeling, co- ouderschap etc.

We kennen allemaal de verhalen van de dead beat dads. Vaders die niks, maar dan ook niks met hun kinderen te maken willen hebben. Vaders die geen geld of werk hebben, dus ook niks voor hun kinderen kunnen betalen en die daar dan ook geen moeite voor doen. Vaders die beloven hun kinderen te komen ophalen, maar niet komen opdagen terwijl de kinderen met hun jassen aan staan te wachten en vervolgens hoor je niks meer. Deze groep kennen we maar al te goed! Zelf vind ik dat deze mannen zich wreed moeten schamen. Want als de vader niks doet, zich nergens mee bemoeit, natuurlijk heeft de vrouw het dubbel zo zwaar met de opvoeding en verzorging van de kinderen net als met het financiële plaatje. En hoe moeten de kinderen zich voelen? Die hebben er niks aan als hun vader verdwijnt en komt opdagen wanneer hij wilt.

Maar je hebt ook mannen die wel voor hun kinderen willen zorgen, die wel maandelijks betalen, die wel hun kinderen op de afgesproken momenten komen ophalen, die zelf op vakantie gaan met de kids. Vaders die erg geïnteresseerd zijn hoe het op school gaat met zijn kinderen. Ja, velen willen nog steeds betrokken zijn in het leven van hun kinderen, ook al is de relatie over. Er zijn ook goede mannen en goede vaders.

Je zou denken, dat elke vrouw waarvan de relatie over is, wel een ex partner van de tweede groep wilt hebben. Want op de mannen van de eerste groep zit je toch echt niet te wachten, toch?

Stel je voor dat mama ziet, dat ik papa wel leuk vindt!

Maar hoe komt het dat er moeders zijn die de kinderen weghouden van de vader? Terwijl hij aan alle verplichtingen voldoet! Of zodra de vader een nieuwe partner in zijn leven krijgt, breekt de hel los! Voor elk klein detail wordt de rechter ingeschakeld. Je probeert te praten met deze vrouwen, maar de deur wordt in je gezicht dichtgeslagen. Alles is een probleem voor deze vrouwen, sinds de dag dat hun relatie uit is gegaan. En natuurlijk heeft elk verhaal twee kanten, maar als de vader bovenstaande al uitvoert is het dan niet al een hele geruststelling? Of moet er dan alsnog spijkers op laag water worden gezocht? En hoe zit het met vrouwen die alles bespreken met hun kinderen? Van onderwerpen als hoeveel papa per dag zou moeten betalen aan alimentatie tot aan “jullie vader is slecht!” Dat kinderen zich niet vrij voelen om te praten met hun vader als hun moeder erbij is, want “ja stel je voor dat ze ziet dat ik mijn vader wel leuk vindt”. En dat merk je natuurlijk als de moeder er niet bij is, hoe de kinderen dan praten, lekker vrij en ongeremd. En hoe zit het met de vrouwen die hun kinderen slecht kleden en dan heb ik het niet over smaak, want die is van iedereen anders, maar slecht kleden in de zin van, gaten in de kleren, haren niet gekamd of geknipt, niet voldoende kleding of ondergoed meegeven, kleding niet gestreken wat op dat moment wordt gedragen. Of te kleine schoenen en ga zo maar door………de lijst zal vast nog meer punten bevatten.

Natuurlijk ben je verdrietig nadat je relatie uit is. Maar vergeet niet, dat kan een man ook zijn. Niet alleen vrouwen hebben gevoel. En daar zal vast ook tijd overheen moeten gaan. Maar moeten de kinderen ondertussen in de wachtrij staan totdat de liefdesverdriet van hun moeder over is? Dat je je kinderen uitlegt, dat je verdrietig ben zal niemand je kwalijk nemen. Maar om vervolgens kinderen op te zadelen met jouw problemen en gevoelens die je hebt naar hun vader toe. En dat het tot uiting komt in de vorm van een waslijst die ik zonet hebt benoemd. Dan vraag ik mij af, als vrouw zijnde “vrouwen waar zijn jullie mee bezig?!”

En vaak zijn er zoveel positieve berichten “vrouwendag”, alleenstaande moeders die in het zonnetje worden gezet. Artikelen en boeken over vrouwen die het zo goed doen met hun kinderen. ( vader is vaak niet echt belangrijk, die zorgt alleen voor het zaad)
Zelfs in het rechtssysteem kan de vrouw niet veel verkeerds doen. Mannen betalen vaker de volle pond voor de advocaat kosten. Terwijl de vrouw, omdat ze er al vanuit gaan dat hun minder verdienen, veel minder voor een advocaat betaalt.
Vrouwen worden vaker gezien als zielig, omdat zij met de kinderen achterblijven. Dus ze hebben het zwaar. Maar ik denk dat er genoeg vaders rondlopen die ook gewoon weer met hun kinderen in één huis willen wonen. Veel moeders zullen nooit toelaten dat hun kind bij de vader gaat wonen. Maar komt het omdat ze de kinderen zo gaan missen of omdat hun dan aan de vader alimentatie moeten gaan betalen? Ik vraag me af. En waarom wordt er altijd aangenomen dat de vrouw het beste is voor de kinderen? Is dat wel zo? Doet de vrouw altijd alles goed? We kennen allemaal wel vrouwen waarbij je spontaan vraagtekens krijg. Of heeft de vrouw altijd “gelijk”? Zowel in de relatie als buiten de relatie?

Wat zullen al deze acties voor impact hebben op je eigen geluk? Misschien is je ex al doorgegaan, een nieuw persoon in zijn leven. Wat voor impact zal dit hebben voor je kinderen? Vroeg of laat komen ze erachter, dat hun vader of eventuele stiefmoeder wel hele leuke en aardige mensen zijn. Of blijf je volhouden dat echt alles aan hun vader ligt? Het enige wat er wordt gecreëerd is een afstand tussen de kinderen en de vader.  Of is dat het doel?

Als jullie als vrouw zijnde het leven van je ex partner als dat van de kinderen zo nodig wilt verpesten, omdat je (nog steeds) boos en verdrietig bent, zal ik nooit een vriendschap met jullie kunnen sluiten. Ik weiger om zulke vrouwen te steunen en om hun de hemel in te prijzen, omdat ze alleenstaand zijn. Voor dit soort vrouwen geen vrouwendag a.u.b.

image