Autorijden op Curacao!

Drie dagen in de week rij ik naar het kinderdagverblijf om mijn zoontje te brengen en op te halen. De rit duurt ongeveer 10 minuten. Dat is gelukkig niet zo lang, dus elke dag 20 minuten. Als ik dat als reistijd had in Nederland, dan zou ik een gat in de lucht springen. Daar was mijn reistijd zeker anderhalf uur als ik geluk had. Heen en terug! Het is een keer voorgekomen dat ik drie uur over de terugreis had gedaan, want het sneeuwde, puur horror!

Maar ja, ik ben nu op Curaçao, dus he ander temperatuur en ander rijstijl. Dus elke dag 20 minuten rijden vanuit huis naar het kinderdagverblijf en terug. Heerlijk!

Het autorijden is wel een hele beleving hier. Tijdens een autorit kan er van alles gebeuren. Ik maak zoveel mee tijdens het rijden en dat in 20 minuten per dag! Dagelijks maak je wel mee dat mensen nog snel denken om door oranje te crossen, terwijl het allang rood is! Wat ik ook dagelijks zie is de telefoon in de handen van zoveel automobilisten. Nou ok, kan misschien nog. Maar wat als je tijdens het rijden ziet dat ze niet op of om hebben gekeken! Ze hebben geen seconde hun ogen verwijderd van hun telefoon. Ja of misschien op het moment dat ik ergens anders kijk, kijken hun naar mij en als ik weer naar hun kijk zie ik dat ze weer op hun telefoon kijken. Het kan ook  zijn dat ik het niet goed heb gezien.

Maar ik zie het dagelijks dus een keer zal ik toch wel de waarheid hebben gezien. Vorige week kom ik aanrijden bij het kinderdag verblijf. Ik wil mijn afslag nemen naar rechts en er staat een auto op het kruispunt, midden op het kruispunt! “Misschien heeft de auto het begeven”. Ik minder vaart, want ik moet afslaan. Tegelijkertijd kijk ik naar de auto. In principe staat het niet in de weg, want iedereen kan er makkelijk omheen. Maar toch blijf ik kijken. Er zit een vrouw in, ze kijkt vrolijk, vrolijk naar haar telefoon. Ik kijk vervolgens in mijn achterspiegel, ze staat er nog steeds. “Lastig als je auto het laat af weten midden op straat”. Heb ik ook een keer meegemaakt. Maar terwijl ik uitstap zie ik dat de auto wegrijdt! Helemaal niks aan de hand! Ze was gewoon bezig met haar telefoon midden op de kruising! Ik kan dat ff niet begrijpen, ik snap het gewoon niet.

Maar dat was niet de eerste keer dat ik zoiets zag, dus ja waarom ben ik zo verbaasd? De keer hiervoor stond ik voor het stoplicht te wachten, velen met mij. Groen! De auto voor mij staat stil! Ok, lastig een kapotte auto. Ik kan er eindelijk om heen, want best druk met auto’s, natuurlijk kijk ik even naar de auto en naar de persoon die erin zit. Ze is aan het bellen, vrolijk, niet bezorgd of iets dergelijks. Ik wil verder rijden, Rood! Dus weer even wachten. Maar geen probleem, de mevrouw is nog steeds aan het bellen, stoplicht springt op Groen! En ja hoor, mevrouw rijdt rustig achter mij aan! Helemaal geen kapotte auto! Ik vat het niet. Ben ik de enige die dat merkt? En terwijl de mevrouw stilstond voor het stoplicht en iedereen begon te rijden heb ik niemand iets horen roepen of schelden richting de auto. Misschien verbaasd het de mensen niet meer en zijn ze het gewoon gewend.

De keer dat ik stil kwam te staan voor het stoplicht, ging het er toch heel anders aan toe. Ik was onderweg om mijn zoontje op te halen. Ik kon wel gillen! Ik stond helemaal vooraan in de rij, stoplicht springt op Groen! En niks, helemaal niks! Mensen hadden het al snel genoeg door mede ook doordat ik natuurlijk uitstapte en mijn telefoon pakte. Gelijk gebeld met de sleepdienst. Vreselijk sta je daar. En het was spitsuur, dus lekker extra druk met auto’s. Achteraf bleek dat mijn versnellingsbak kapot was. En terwijl ik daar sta, de ene na de andere die toetert. Ach ja is niet erg, maar ik kan niks doen. Ik kan mijn auto niet in mijn eentje verslepen of wegduwen! En altijd moet er wel iemand zijn met de overtreffende trap, deze meneer begon te schelden, ik laat maar achterwege wat hij zei tegen mij.  Maar daardoor voel je je natuurlijk nog meer door de grond zakken.

En dat is niet het enige wat ik te horen heb gekregen in het het verkeer dat voor mij bedoeld was. Genoeg middelvingers, genoeg claxons gehoord en ook gewoon mensen die zeggen  “ik mag dat niet doen” ” ik mag dat straatje niet inrijden”! Af en toe nam ik een shortcut, door een lange file te vermijden en dan moest ik een zij straatje in van 2 meter!! En dan kwam ik uit op de grote weg, dus scheelde zoveel tijd, maar elke keer roept er wel iemand keihard ” mag niet”! ” ben je blind”! Ze hebben wel gelijk. Maar ik heb wel echt gelachen, kon het niet geloven, dat ze zo tekeer gingen.

Maar ik hoor en zie mensen nooit boos worden op automobilisten die aan het bellen of aan het appen zijn. Of die je op een kruising komen inhalen. Ja, op een kruising! Terwijl je stilstaat en aan het kijken ben of je veilig naar de overkant kan. De persoon achter je komt nu naast je staan, want die denkt dat het dan allemaal sneller gaat. Wat deze mensen vergeten als jij naast mij komt staan, ten eerste zie ik niets meer, dus ja dan ga ik al helemaal niet rijden. Ik bedoel moet ik mijn leven aan jou toe vertrouwen? En ten tweede ” hoe durf je”! Kan je niet gewoon wachten?! En dan heb je nog de mensen waar niemand boos op wordt, die kleine kinderen altijd laten staan in de auto. Of ze zitten bij papa of mama op schoot terwijl deze aan het rijden zijn. En ja misschien is hier de autostoel niet verplicht, prima. Maar je kan desnoods zeggen tegen je kids, ga maar even zitten. Of kinderen die uit het raam hangen en mama of papa is met hun telefoon bezig tijdens het rijden! En wat dacht je van mensen die een ander inhalen op een weg waar dat niet kan, dus jij kan geen kant op, maar je ziet dat er een auto met hoge snelheid op je afkomt! Je bent dan gewoon aan het afwachten of de persoon jou gaat raken of niet! Lijkt wel een soort spel. Zijn angstige momenten zo nu en dan in het verkeer hier op Curaçao.

Maar terwijl ik langs de weg sta en aan het wachten ben in de hitte, stopt er een auto met een meneer en zijn zoon. Ze wilden mij helpen om de auto aan de kant te duwen, zodat het verkeer weer kan doorrijden. Ik ben ze zo dankbaar! Het is daarna snel goed gekomen.

Voor nu ga ik weer het verkeer in de kleine ophalen. Wish me luck!

Drive safe! Waar je ook bent!

 

 

Advertenties

Mijn leven bestaat uit “zon, zee en strand”. Heerlijk! Of toch niet?

Mijn zoon was nog geen week oud en had zijn pasfoto en bijbehorende paspoort al op zak. Het duurde wel ongeveer vier dagen voordat de juiste foto was genomen. Bij aankomst in de fotozaak viel meneertje elke keer in een diepe slaap. Als ik merkte dat hij wakker was, snelde ik met de kinderwagen naar de fotozaak. Daar aangekomen was hij in een diepe slaap. Tweede en derde dag precies hetzelfde! Helemaal aangekleed voor niks. Wat mij plotseling helder werd is dat hij natuurlijk door het wiegen van de kinderwagen in slaap viel. Heerlijk! Dus op de vierde dag ben ik rustig een kopje thee gaan drinken, in de buurt van de fotozaak. En ja hebbes! Eindelijk kon er een foto worden gemaakt.

Verhuizen naar een ander land, daar komt zo veel bij kijken. Ik heb daar nooit echt bij stil gestaan. Totdat ik ermee werd geconfronteerd. Niet alleen zaken zoals uitschrijven bij de gemeente, dokter of tandarts moeten worden geregeld. Maar in mijn geval kreeg ik ook te maken met mijn eigen emoties. De dag dat ik zou vertrekken kwam al dichterbij. Mijn auto was verkocht en het huis was leeg. Het enige wat over was, was het uitschrijven bij de gemeente. Zo gezegd, zo gedaan!

Drie dagen voor vertrek ben ik naar het gemeente huis gegaan om ons uit te schrijven. Alles ging goed, de kleine lag heerlijk te slapen. Daardoor kon ik alles lekker snel regelen en weer weggaan. Maar daar dachten de medewerkers van het gemeentehuis er anders over. Ik had nog een parkeer vergunning die ik moest opzeggen, had alles ervoor ingevuld, maar dit moest worden ingeleverd bij een andere stadswinkel. Nou, vervelend maar geen ramp. Vervolgens kan ik mezelf niet uitschrijven, want ik heb niet de juiste papieren van mijn partner bij mij! (hij zat ondertussen al een paar maanden in de warme zon) Ter plekke naar Curaçao gebeld, de papieren zou hij gelijk mailen. Ik kon de hitte bij wijze van spreken al voelen. Vervolgens wijzen ze mij erop, als je eenmaal bent uitgeschreven, dan ben je niet meer verzekerd. En ja hoor, ik heb nog een afspraak bij de gynaecoloog diezelfde dag! Dus ja, heb geen keus. Ik zal eerst naar de controle moeten gaan. Maar alles bij het gemeente huis gaat hier op afspraak, dit was mijn afspraak! En het is vrijdag en ik vertrek maandag! De balie medewerkster zei dat ik maar naar de receptie moest gaan om een ander afspraak te maken. De dag was zo rustig begonnen, daar was niet veel meer van over.

De medewerkster achter de receptie was een erg jonge dame, niet ouder dan twintig denk ik. Ik leg haar uit wat de situatie is. Terwijl ik  dat doe kijkt ze naar haar nagels, net alsof ze net zijn gelakt. Ik vraag haar of het mogelijk is om einde van de middag terug te komen. Al was ik de laatste persoon voor die dag die geholpen zou worden. Het maakte mij niet uit. Ik moest uitgeschreven worden uit het gemeenteregister. Want ik vertrek maandag. Ze gaat op haar handen zitten. Ze wiebelt. We hebben nog steeds geen oogcontact gemaakt. Vervolgens kijkt ze weer naar haar nagels misschien waren ze erg vies, geen idee. Eindelijk kwam er een response.

Mevrouw! Wij kunnen u helaas niet helpen aan een nieuwe afspraak vandaag. U moet weer bellen voor een andere afspraak!

Mijn mond viel open van verbazing en daar kwamen ze, de tranen. Ik probeerde haar nog te overtuigen en heb haar ook gezegd dat ze niet zoveel op haar nagels moet kijken als er iemand tegen haar praat. Natuurlijk veelste emotioneel. Maar was dat alles wat ze te zeggen had na het aanhoren van mijn verhaal? Ik ben naar buiten gelopen, de kleine was ondertussen wakker geworden. Daar stond ik dan buiten, huilend. Het is mij nog nooit overkomen, dat ik op school, op werk of waar maar ook in het openbaar heb gehuild. Ik was er zo van geschrokken. Ben ik dit?

Vervolgens ben ik naar mijn lege huis gegaan, om daar wat op te laden en de kleine te verschonen. Gelukkig stonden de belangrijkste dingen op dat moment er nog. Een bankstel en een bed. Terwijl ik aan het bijkomen was van de heftige ochtend ging mijn telefoon. Een vrouwenstem…..”Ja hallo, ik wil graag mijn excuses aanbieden”. Ik was zo in de war en reageerde met “wat”?! “Ik wil graag mijn excuses aanbieden voor vanochtend”. “U was zonet bij ons op het gemeentehuis”. “U kunt als u wilt einde van de middag langskomen om alles af te handelen voor de uitschrijving”. “Maar dan bent u wel de laatste klant van de dag”. Volmondig zei ik ” ja, einde van de middag zal ik er zijn”. Ik wilde er niet meer teveel over nadenken en gewoon alles achter de rug hebben. Maar opgelucht was ik wel. Hoe kwam ze eigenlijk aan mijn nummer?  Dezelfde dag toch nog alles kunnen afronden. Nu was het inpakken en richting het vliegveld!

Vertrek

Maandag was aangebroken, alles was ingepakt. Het leek allemaal vanzelf te gaan.Uiteraard met hulp van mijn ouders. Want de hoeveelheid bagage die ik had was toch wat aan de vele kant. In totaal had ik drie koffers, een kinderwagen met maxi cosi plus de ligbak los. En nog mijn handbagage bestaande uit luiertas en handtas.

Na afscheid te hebben genomen gingen we richting de gate. Beetje een dubbel gevoel, erg veel zin in om lekker in de zon te zitten. Heerlijk tot rust te komen op het strand. Maar aan de andere kant, daar gaat mijn vertrouwde leventje. Ben geboren en opgegroeid in Nederland. Ik weet niet beter! Maar ook mijn baan waar ik de afgelopen jaren toch heel hard heb gewerkt. Niet aan denken! Geen zin weer in de tranen die ik niet onder controle heb.

Aangekomen bij de gate, mochten de mensen met kinderen en die moeilijk ter been waren als eerst aan boord. De kinderwagen afgegeven. De kleine heerlijk warm in mijn armen. Het was zo koud vooral als je bij de deur van het vliegtuig aankomt. Dat zou allemaal zo voorbij zijn.

” Mevrouw, we hebben een storing dat heeft te maken met het tanken, dus niemand kan op dit moment instappen”. Wat?! Dus nu zit ik zonder kinderwagen met een baby van zes weken. Dat zei ik niet, maar ik dacht het zeker. Terug lopen naar de gate in de kou. Gelukkig was de kleine lekker rustig, af en toe wist ik niet hoe ik hem moest vasthouden zo klein was hij. En daar zaten we dan, niet op een stoel, want alles was bezet. Ik zat op een richeltje bij het raam. Velen stonden gewoon. Maar na een uur mochten we dan eindelijk instappen. Onderweg naar de zon. Eindelijk!

Daar zitten we dan. Kleintje in een mandje, acht uren moet wel lukken. Naast mij een moeder met haar twee zoontjes. Nou moet lukken toch. Meestal neem ik van alles mee tijdschriften, snoep weet ik veel. Nu leek het of ik alleen de luiertas had ingepakt. Terwijl hij sliep deed ik ook lekker mijn ogen dicht. Al snel werd ik gewekt door de twee kleine jongetjes. Ze hadden ongeveer de leeftijd van drie, vier jaar oud. Ze waren alles behalve rustig. Zolang de kleine er maar niet wakker van werd vond ik alles goed. Ze gingen non- stop door met het dwingen bij hun moeder, klieren met elkaar, huilen tot op de grond liggen, noem het maar op.Chaotisch ten top. Op een gegeven moment zag ik een leeg ijsbakje in de mand van me zoontje, heb het eruit gehaald en weer netjes aan ze terug gegeven. Kreeg nog een paar voeten in mijn zij, maar ik voelde me niet echt geroepen om er iets van te zeggen. Het zijn toch maar kinderen, geen zin om hier een drama van te maken. Gelukkig was de kleine niet wakker geworden, verbaasde me zeer. Op een gegeven moment was het heerlijk rustig de twee jongetjes waren eindelijk in slaap gevallen. Eindelijk even met me gedachten op nul en toen hoorde ik weer gehuil! Dit keer was het mijn zoon! Hij had best lang geslapen dus waarschijnlijk erg honger. Maar wat ik ook deed niks hielp, voelde me zelf al heet worden. De stewardess kwam even polshoogte nemen ” gaat alles goed kleintje?” ” Huil jij nu maar even lekker, nu is het jouw beurt”. Met die woorden kon ik rustig ademen en de acht uurtjes doorkomen zonder mij vervelend te voelen.

Aankomst

Het vliegtuig is geland. Ik ben zo blij dat het erop zit. Zon, zee en strand is niet ver meer van mij verwijderd. Ik wacht wel tot de meeste zijn uitgestapt, dan kan ik rustig mijn spullen pakken. Ik zeg de stewardessen gedag, ze waren de hele reis zo begripvol en vriendelijk. De kinderwagen staat gelukkig al klaar. Na een tijdje lopen kom ik in een veelste lange rij te staan voor de paspoort controle. De kleine is gelukkig weer in slaap gevallen. Hopelijk blijft dat nog even zo, want ik kan nu geen kant op. Na een kleine drie kwartier te hebben gewacht in de rij kan ik doorlopen naar de koffers. Hier is het wat rumoeriger, de kleine zal wel elk moment wakker worden. Maar dat is niet waar ik me nu druk om maak. Met de kinderwagen in mijn hand ben ik op zoek naar een trolley voor mijn bagage. Nergens te vinden! Hoe ga ik nou mijn vele bagage naar buiten krijgen?!

Ondertussen heb ik mijn 3 koffers en ligbak van de kinderwagen al van de band gepakt. De koffers zijn best pittig, maar ergens heb ik toch de kracht vandaan gehaald om ze op te tillen. En natuurijk om ook zo snel mogelijk weer naar de kinderwagen te rennen, die daar alleen staat. Er komt een man aangelopen met een trolley, speciaal voor mij, ben hem enorm dankbaar. Zo de koffers, ligbak plus handbagage erop en we kunnen naar buiten! Oja, de kinderwagen nog! De kinderwagen in mijn ene hand. De trolley met koffers plus ligbak in mijn andere hand. Nu kunnen we naar buiten! Het moet lukken, moet gewoon! En daar gaan we. Ik voel alle ogen op mij gericht en dat zijn er veel na zo’n drukke vlucht. Ik voel het zweet langs mij stromen, maar dat kan ook gewoon door de hitte komen dus ja. De kleine is wakker geworden en begint te huilen. Nee, niet nu! Hij heeft natuurlijk een enorme honger. Nog even geduld, want mama is nu even bezig een trolley vol met koffers en tassen tegelijkertijd met de kinderwagen naar buiten te duwen!

Zon, Zee en strand here we Come!

facebook_1428150936430