Het verlaten van een Paradijs.

Na 3 jaar te hebben gewoond op Curaçao, gaan wij weer richting Nederland. Aan de ene kant ben ik super blij. Aan de andere kant ga ik zeker wel dingen missen.

Maar wat ga ik precies missen? En waarom kan ik niet wachten om weer alle seizoenen mee te maken? Ik bedoel hier is het zon, zee en strand, waarom zou je weg willen gaan?Drie jaar geleden dacht ik over Nederland. ” Ik moet weg hier, lekker naar de zon”! Dus zodoende heb ik een lijstje gemaakt met wat ik nou precies ga missen op dit mooie eiland. En ook wat ik niet ga missen!

Wat ga ik missen op Curaçao ?

Je zal natuurlijk denken op nummer 1 het heerlijke weer, maar nee, die staat niet op mijn nummer 1. Misschien staat die zelf in het lijstje van wat ik niet ga missen.

  1. Maar de vrijheid en de ruimte ga ik zeker missen. Het buiten zijn!
  2. Elke dag luchtige kleding en flip flops. Op een gewone dag ben je nooit lang bezig met ” wat ga ik aantrekken?”. Een shirt, hotpants en slippers en klaar!
  3. Mijn zoontje die elke dag kan zwemmen. Dat zal ik zeker missen. En elke dag buiten spelen.
  4. De blauwe zee en het strandleven.
  5. Het toch makkelijk afspreken met vrienden, hoeft niet allemaal zo ver vantevoren worden gepland.
  6. De lekker smoothies, vooral de smoothie Guanabana of ook wel Zuurzak genoemd. Zonder suiker en melk. Heerlijk, zeker moeite waard om te proberen.
  7. BBQ wanneer jij wilt! All day every day!
  8. De mango, cashewnoten en kokos bomen in de tuin, heerlijk veel van kunnen eten.
  9. Het duiken en snorkelen ga ik zeker missen. Veel mooie dingen te zien onder water.
  10. Wat ik niet zo zeer ga missen, maar eerder mijn familie en vrienden. Is een leuk vakantie adres natuurlijk. Heb in de afgelopen drie jaren veel visite mogen ontvangen. Altijd leuk!
  11. Ook de reisbestemmingen ga ik missen. Je bent binnen drie uur in Miami. Aruba, Sint Maarten, Bonaire en Suriname binnen handbereik. En nog veel meer andere landen waar je gewoon rechtstreeks naar toe kan vliegen. Heb veel landen gezien in drie jaar tijd.

Wat ga ik niet missen aan Curaçao?

Veel mensen denken als je op eiland woont, ook gelijk in een soort paradijs bent beland. Nou, als je dat denkt, dan kom je van een koude kermis thuis. Soms is het een paradijs ( blauwe zee, blauwe lucht) maar niet altijd.

  1. De meerdere supermarkten die je nodig hebt om al je spullen in huis te krijgen. Per week ging ik wel naar 3 verschillende supermarkten, omdat de ene supermarkt bepaalde artikelen niet had en de andere supermarkt wel.
  2. De overdreven dure boodschappen. Omdat heel veel geïmporteerd moet worden, zijn veel producten aan de dure kant.
  3. De blaffende honden in de nacht, als je heerlijk wilt slapen. Is niet heel erg, maar soms heb je daar gewoon geen zin in. Vooral als het ongeveer tien honden zijn, die tegelijkertijd blaffen.
  4. De vele insecten! Ik heb ze allemaal gezien denk ik. Zullen er vast meer zijn, maar voor mijn gevoel heb ik ze allemaal gezien. In het 3e jaar was ik er totaal niet meer bang voor. Ook niet van de muisjes die ongeveer 6 maanden in ons huis hebben gewoond. En die pas in de nacht uit hun holletje kwamen terwijl ik lag te slapen. Heerlijk op mijn nachtkastje aan het snuffelen, dicht bij mijn gezicht.
  5. Het verkeer! In Nederland erger ik me ook heus aan de rijstijl van de bepaalde automobilisten, maar hier was het gewoon een tikkeltje erger. Heb er nog een heel artikel over geschreven “autorijden op Curaçao”.
  6. Het geluid van de airconditioning tijdens het slapen. Er is altijd wel geluid om je heen gedurende de dag. Overdag ventilatoren, in de nacht de airco.
  7. De hete zon en altijd te weinig schaduw! Ja, het heerlijke weer is niet altijd heerlijk. Vaak is het zo heet, dat de zon in je huid brandt. Tijdens het autorijden of lopen, maakt niet uit! Op een gegeven moment begon ik eczeem te krijgen van de hitte. Het is niet de zon die je van vakantie kent. Dat je uit een kouder land lekker jezelf aan het opwarmen bent. Nee! Hier loopt het zweet gewoon je onderbroek in. En je bent echt blij als je een winkel in loopt, waar de airco lekker hard aan staat. En niet te vergeten, in de maanden vanaf september tot december, is het super heet! Vaak windstil en een gevoelstemperatuur van 39! graden. In zo’n periode hield ik vaak ramen en deuren gesloten, en zat ik lekker binnen met de airco aan.
  8. De vele stroomstoringen die we hebben meegemaakt. Dan valt het stroom in de wijk voor een paar uur uit. En natuurlijk hartstikke warm, maar geen airco of ventilator.
  9. En wat ik zeker ook niet ga missen zijn de providers hier op het eiland! Best duur betaal je voor een bundel voor een beetje beltegoed en internet op je mobiel. En niet te spreken over de talloze smsjes die ik ontvang, want de providers geven gewoon je nummer door. Dus van elk bedrijf krijg je gewoon een sms met reclame! Maar ook voor het thuisgebruik, betaal je voor tv en internet al 200,- gulden per maand. Dat is ongeveer 100,- euro. En dan heb je niet eens een huistelefoon erbij!
  10. En wat ik ook niet ga missen, zijn de mensen die het niet zo op prijs stellen, dat je Nederlands praat. Helaas versta en praat ik geen Papiamento. Heb wel les gevolgd, maar het bleef maar niet hangen.

Maar wij hebben natuurlijk ook een top tijd gehad hier op het eiland. Ben blij dat ik het avontuur ben aangegaan. Als je de kans krijg om in een ander land (tijdelijk) te gaan wonen, raad ik het zeker aan. Dit is een ervaring geweest die niemand meer van ons kan afpakken.

 

 

Advertenties

Mijn leven bestaat uit “zon, zee en strand”. Heerlijk! Of toch niet?

Mijn zoon was nog geen week oud en had zijn pasfoto en bijbehorende paspoort al op zak. Het duurde wel ongeveer vier dagen voordat de juiste foto was genomen. Bij aankomst in de fotozaak viel meneertje elke keer in een diepe slaap. Als ik merkte dat hij wakker was, snelde ik met de kinderwagen naar de fotozaak. Daar aangekomen was hij in een diepe slaap. Tweede en derde dag precies hetzelfde! Helemaal aangekleed voor niks. Wat mij plotseling helder werd is dat hij natuurlijk door het wiegen van de kinderwagen in slaap viel. Heerlijk! Dus op de vierde dag ben ik rustig een kopje thee gaan drinken, in de buurt van de fotozaak. En ja hebbes! Eindelijk kon er een foto worden gemaakt.

Verhuizen naar een ander land, daar komt zo veel bij kijken. Ik heb daar nooit echt bij stil gestaan. Totdat ik ermee werd geconfronteerd. Niet alleen zaken zoals uitschrijven bij de gemeente, dokter of tandarts moeten worden geregeld. Maar in mijn geval kreeg ik ook te maken met mijn eigen emoties. De dag dat ik zou vertrekken kwam al dichterbij. Mijn auto was verkocht en het huis was leeg. Het enige wat over was, was het uitschrijven bij de gemeente. Zo gezegd, zo gedaan!

Drie dagen voor vertrek ben ik naar het gemeente huis gegaan om ons uit te schrijven. Alles ging goed, de kleine lag heerlijk te slapen. Daardoor kon ik alles lekker snel regelen en weer weggaan. Maar daar dachten de medewerkers van het gemeentehuis er anders over. Ik had nog een parkeer vergunning die ik moest opzeggen, had alles ervoor ingevuld, maar dit moest worden ingeleverd bij een andere stadswinkel. Nou, vervelend maar geen ramp. Vervolgens kan ik mezelf niet uitschrijven, want ik heb niet de juiste papieren van mijn partner bij mij! (hij zat ondertussen al een paar maanden in de warme zon) Ter plekke naar Curaçao gebeld, de papieren zou hij gelijk mailen. Ik kon de hitte bij wijze van spreken al voelen. Vervolgens wijzen ze mij erop, als je eenmaal bent uitgeschreven, dan ben je niet meer verzekerd. En ja hoor, ik heb nog een afspraak bij de gynaecoloog diezelfde dag! Dus ja, heb geen keus. Ik zal eerst naar de controle moeten gaan. Maar alles bij het gemeente huis gaat hier op afspraak, dit was mijn afspraak! En het is vrijdag en ik vertrek maandag! De balie medewerkster zei dat ik maar naar de receptie moest gaan om een ander afspraak te maken. De dag was zo rustig begonnen, daar was niet veel meer van over.

De medewerkster achter de receptie was een erg jonge dame, niet ouder dan twintig denk ik. Ik leg haar uit wat de situatie is. Terwijl ik  dat doe kijkt ze naar haar nagels, net alsof ze net zijn gelakt. Ik vraag haar of het mogelijk is om einde van de middag terug te komen. Al was ik de laatste persoon voor die dag die geholpen zou worden. Het maakte mij niet uit. Ik moest uitgeschreven worden uit het gemeenteregister. Want ik vertrek maandag. Ze gaat op haar handen zitten. Ze wiebelt. We hebben nog steeds geen oogcontact gemaakt. Vervolgens kijkt ze weer naar haar nagels misschien waren ze erg vies, geen idee. Eindelijk kwam er een response.

Mevrouw! Wij kunnen u helaas niet helpen aan een nieuwe afspraak vandaag. U moet weer bellen voor een andere afspraak!

Mijn mond viel open van verbazing en daar kwamen ze, de tranen. Ik probeerde haar nog te overtuigen en heb haar ook gezegd dat ze niet zoveel op haar nagels moet kijken als er iemand tegen haar praat. Natuurlijk veelste emotioneel. Maar was dat alles wat ze te zeggen had na het aanhoren van mijn verhaal? Ik ben naar buiten gelopen, de kleine was ondertussen wakker geworden. Daar stond ik dan buiten, huilend. Het is mij nog nooit overkomen, dat ik op school, op werk of waar maar ook in het openbaar heb gehuild. Ik was er zo van geschrokken. Ben ik dit?

Vervolgens ben ik naar mijn lege huis gegaan, om daar wat op te laden en de kleine te verschonen. Gelukkig stonden de belangrijkste dingen op dat moment er nog. Een bankstel en een bed. Terwijl ik aan het bijkomen was van de heftige ochtend ging mijn telefoon. Een vrouwenstem…..”Ja hallo, ik wil graag mijn excuses aanbieden”. Ik was zo in de war en reageerde met “wat”?! “Ik wil graag mijn excuses aanbieden voor vanochtend”. “U was zonet bij ons op het gemeentehuis”. “U kunt als u wilt einde van de middag langskomen om alles af te handelen voor de uitschrijving”. “Maar dan bent u wel de laatste klant van de dag”. Volmondig zei ik ” ja, einde van de middag zal ik er zijn”. Ik wilde er niet meer teveel over nadenken en gewoon alles achter de rug hebben. Maar opgelucht was ik wel. Hoe kwam ze eigenlijk aan mijn nummer?  Dezelfde dag toch nog alles kunnen afronden. Nu was het inpakken en richting het vliegveld!

Vertrek

Maandag was aangebroken, alles was ingepakt. Het leek allemaal vanzelf te gaan.Uiteraard met hulp van mijn ouders. Want de hoeveelheid bagage die ik had was toch wat aan de vele kant. In totaal had ik drie koffers, een kinderwagen met maxi cosi plus de ligbak los. En nog mijn handbagage bestaande uit luiertas en handtas.

Na afscheid te hebben genomen gingen we richting de gate. Beetje een dubbel gevoel, erg veel zin in om lekker in de zon te zitten. Heerlijk tot rust te komen op het strand. Maar aan de andere kant, daar gaat mijn vertrouwde leventje. Ben geboren en opgegroeid in Nederland. Ik weet niet beter! Maar ook mijn baan waar ik de afgelopen jaren toch heel hard heb gewerkt. Niet aan denken! Geen zin weer in de tranen die ik niet onder controle heb.

Aangekomen bij de gate, mochten de mensen met kinderen en die moeilijk ter been waren als eerst aan boord. De kinderwagen afgegeven. De kleine heerlijk warm in mijn armen. Het was zo koud vooral als je bij de deur van het vliegtuig aankomt. Dat zou allemaal zo voorbij zijn.

” Mevrouw, we hebben een storing dat heeft te maken met het tanken, dus niemand kan op dit moment instappen”. Wat?! Dus nu zit ik zonder kinderwagen met een baby van zes weken. Dat zei ik niet, maar ik dacht het zeker. Terug lopen naar de gate in de kou. Gelukkig was de kleine lekker rustig, af en toe wist ik niet hoe ik hem moest vasthouden zo klein was hij. En daar zaten we dan, niet op een stoel, want alles was bezet. Ik zat op een richeltje bij het raam. Velen stonden gewoon. Maar na een uur mochten we dan eindelijk instappen. Onderweg naar de zon. Eindelijk!

Daar zitten we dan. Kleintje in een mandje, acht uren moet wel lukken. Naast mij een moeder met haar twee zoontjes. Nou moet lukken toch. Meestal neem ik van alles mee tijdschriften, snoep weet ik veel. Nu leek het of ik alleen de luiertas had ingepakt. Terwijl hij sliep deed ik ook lekker mijn ogen dicht. Al snel werd ik gewekt door de twee kleine jongetjes. Ze hadden ongeveer de leeftijd van drie, vier jaar oud. Ze waren alles behalve rustig. Zolang de kleine er maar niet wakker van werd vond ik alles goed. Ze gingen non- stop door met het dwingen bij hun moeder, klieren met elkaar, huilen tot op de grond liggen, noem het maar op.Chaotisch ten top. Op een gegeven moment zag ik een leeg ijsbakje in de mand van me zoontje, heb het eruit gehaald en weer netjes aan ze terug gegeven. Kreeg nog een paar voeten in mijn zij, maar ik voelde me niet echt geroepen om er iets van te zeggen. Het zijn toch maar kinderen, geen zin om hier een drama van te maken. Gelukkig was de kleine niet wakker geworden, verbaasde me zeer. Op een gegeven moment was het heerlijk rustig de twee jongetjes waren eindelijk in slaap gevallen. Eindelijk even met me gedachten op nul en toen hoorde ik weer gehuil! Dit keer was het mijn zoon! Hij had best lang geslapen dus waarschijnlijk erg honger. Maar wat ik ook deed niks hielp, voelde me zelf al heet worden. De stewardess kwam even polshoogte nemen ” gaat alles goed kleintje?” ” Huil jij nu maar even lekker, nu is het jouw beurt”. Met die woorden kon ik rustig ademen en de acht uurtjes doorkomen zonder mij vervelend te voelen.

Aankomst

Het vliegtuig is geland. Ik ben zo blij dat het erop zit. Zon, zee en strand is niet ver meer van mij verwijderd. Ik wacht wel tot de meeste zijn uitgestapt, dan kan ik rustig mijn spullen pakken. Ik zeg de stewardessen gedag, ze waren de hele reis zo begripvol en vriendelijk. De kinderwagen staat gelukkig al klaar. Na een tijdje lopen kom ik in een veelste lange rij te staan voor de paspoort controle. De kleine is gelukkig weer in slaap gevallen. Hopelijk blijft dat nog even zo, want ik kan nu geen kant op. Na een kleine drie kwartier te hebben gewacht in de rij kan ik doorlopen naar de koffers. Hier is het wat rumoeriger, de kleine zal wel elk moment wakker worden. Maar dat is niet waar ik me nu druk om maak. Met de kinderwagen in mijn hand ben ik op zoek naar een trolley voor mijn bagage. Nergens te vinden! Hoe ga ik nou mijn vele bagage naar buiten krijgen?!

Ondertussen heb ik mijn 3 koffers en ligbak van de kinderwagen al van de band gepakt. De koffers zijn best pittig, maar ergens heb ik toch de kracht vandaan gehaald om ze op te tillen. En natuurijk om ook zo snel mogelijk weer naar de kinderwagen te rennen, die daar alleen staat. Er komt een man aangelopen met een trolley, speciaal voor mij, ben hem enorm dankbaar. Zo de koffers, ligbak plus handbagage erop en we kunnen naar buiten! Oja, de kinderwagen nog! De kinderwagen in mijn ene hand. De trolley met koffers plus ligbak in mijn andere hand. Nu kunnen we naar buiten! Het moet lukken, moet gewoon! En daar gaan we. Ik voel alle ogen op mij gericht en dat zijn er veel na zo’n drukke vlucht. Ik voel het zweet langs mij stromen, maar dat kan ook gewoon door de hitte komen dus ja. De kleine is wakker geworden en begint te huilen. Nee, niet nu! Hij heeft natuurlijk een enorme honger. Nog even geduld, want mama is nu even bezig een trolley vol met koffers en tassen tegelijkertijd met de kinderwagen naar buiten te duwen!

Zon, Zee en strand here we Come!

facebook_1428150936430