Niet alle vrouwen zijn mooi!

Vrouwen! Wat komt er in je gedachten als je aan vrouwen denkt? Mensen zullen misschien denken aan (werkende) moeders, dochters, glazen plafond, girl power, feminisme etc. Anderen zullen misschien denken aan lief, zorgzaam en aantrekkelijk.

Maar wat als ik je zeg dat ik aan de woorden gemeen, boos, sluw, wraakzuchtig en jaloers denk. Ik heb het dan over vrouwen die deze gevoelens bij zich dragen vanaf de dag dat hun relatie uit is gegaan.

De rede van een breuk kan van alles zijn. Geen gevoelens meer voor elkaar, vreemd zijn gegaan, kan zowel door de man of vrouw. Uit elkaar zijn gegroeid of de ander heeft je gewoon unfair behandeld. Of de vrouw de relatie heeft beeïndigd of dat de andere partij er vandoor is gegaan of dat het wederzijds is overlegd, alles kan! Waar het om gaat, de relatie is er niet meer! Als je relatie na een paar maanden of na een paar jaar over gaat is het altijd vervelend. Je bent immers niet aan iets begonnen om het te beeïndigen.

Als er kinderen in het spel zijn, dan valt er heel wat te regelen nadat je relatie uit is. Wie gaat waar wonen? Wie blijft in het huis? Bij wat grotere kinderen “bij wie gaan ze wonen”? Want zeg eerlijk, als je nog baby’s hebt blijven ze bijna altijd vanzelfsprekend bij de moeder.  Als dat is geregeld, dan kom je vanzelf bij de alimentatie regeling, co- ouderschap etc.

We kennen allemaal de verhalen van de dead beat dads. Vaders die niks, maar dan ook niks met hun kinderen te maken willen hebben. Vaders die geen geld of werk hebben, dus ook niks voor hun kinderen kunnen betalen en die daar dan ook geen moeite voor doen. Vaders die beloven hun kinderen te komen ophalen, maar niet komen opdagen terwijl de kinderen met hun jassen aan staan te wachten en vervolgens hoor je niks meer. Deze groep kennen we maar al te goed! Zelf vind ik dat deze mannen zich wreed moeten schamen. Want als de vader niks doet, zich nergens mee bemoeit, natuurlijk heeft de vrouw het dubbel zo zwaar met de opvoeding en verzorging van de kinderen net als met het financiële plaatje. En hoe moeten de kinderen zich voelen? Die hebben er niks aan als hun vader verdwijnt en komt opdagen wanneer hij wilt.

Maar je hebt ook mannen die wel voor hun kinderen willen zorgen, die wel maandelijks betalen, die wel hun kinderen op de afgesproken momenten komen ophalen, die zelf op vakantie gaan met de kids. Vaders die erg geïnteresseerd zijn hoe het op school gaat met zijn kinderen. Ja, velen willen nog steeds betrokken zijn in het leven van hun kinderen, ook al is de relatie over. Er zijn ook goede mannen en goede vaders.

Je zou denken, dat elke vrouw waarvan de relatie over is, wel een ex partner van de tweede groep wilt hebben. Want op de mannen van de eerste groep zit je toch echt niet te wachten, toch?

Stel je voor dat mama ziet, dat ik papa wel leuk vindt!

Maar hoe komt het dat er moeders zijn die de kinderen weghouden van de vader? Terwijl hij aan alle verplichtingen voldoet! Of zodra de vader een nieuwe partner in zijn leven krijgt, breekt de hel los! Voor elk klein detail wordt de rechter ingeschakeld. Je probeert te praten met deze vrouwen, maar de deur wordt in je gezicht dichtgeslagen. Alles is een probleem voor deze vrouwen, sinds de dag dat hun relatie uit is gegaan. En natuurlijk heeft elk verhaal twee kanten, maar als de vader bovenstaande al uitvoert is het dan niet al een hele geruststelling? Of moet er dan alsnog spijkers op laag water worden gezocht? En hoe zit het met vrouwen die alles bespreken met hun kinderen? Van onderwerpen als hoeveel papa per dag zou moeten betalen aan alimentatie tot aan “jullie vader is slecht!” Dat kinderen zich niet vrij voelen om te praten met hun vader als hun moeder erbij is, want “ja stel je voor dat ze ziet dat ik mijn vader wel leuk vindt”. En dat merk je natuurlijk als de moeder er niet bij is, hoe de kinderen dan praten, lekker vrij en ongeremd. En hoe zit het met de vrouwen die hun kinderen slecht kleden en dan heb ik het niet over smaak, want die is van iedereen anders, maar slecht kleden in de zin van, gaten in de kleren, haren niet gekamd of geknipt, niet voldoende kleding of ondergoed meegeven, kleding niet gestreken wat op dat moment wordt gedragen. Of te kleine schoenen en ga zo maar door………de lijst zal vast nog meer punten bevatten.

Natuurlijk ben je verdrietig nadat je relatie uit is. Maar vergeet niet, dat kan een man ook zijn. Niet alleen vrouwen hebben gevoel. En daar zal vast ook tijd overheen moeten gaan. Maar moeten de kinderen ondertussen in de wachtrij staan totdat de liefdesverdriet van hun moeder over is? Dat je je kinderen uitlegt, dat je verdrietig ben zal niemand je kwalijk nemen. Maar om vervolgens kinderen op te zadelen met jouw problemen en gevoelens die je hebt naar hun vader toe. En dat het tot uiting komt in de vorm van een waslijst die ik zonet hebt benoemd. Dan vraag ik mij af, als vrouw zijnde “vrouwen waar zijn jullie mee bezig?!”

En vaak zijn er zoveel positieve berichten “vrouwendag”, alleenstaande moeders die in het zonnetje worden gezet. Artikelen en boeken over vrouwen die het zo goed doen met hun kinderen. ( vader is vaak niet echt belangrijk, die zorgt alleen voor het zaad)
Zelfs in het rechtssysteem kan de vrouw niet veel verkeerds doen. Mannen betalen vaker de volle pond voor de advocaat kosten. Terwijl de vrouw, omdat ze er al vanuit gaan dat hun minder verdienen, veel minder voor een advocaat betaalt.
Vrouwen worden vaker gezien als zielig, omdat zij met de kinderen achterblijven. Dus ze hebben het zwaar. Maar ik denk dat er genoeg vaders rondlopen die ook gewoon weer met hun kinderen in één huis willen wonen. Veel moeders zullen nooit toelaten dat hun kind bij de vader gaat wonen. Maar komt het omdat ze de kinderen zo gaan missen of omdat hun dan aan de vader alimentatie moeten gaan betalen? Ik vraag me af. En waarom wordt er altijd aangenomen dat de vrouw het beste is voor de kinderen? Is dat wel zo? Doet de vrouw altijd alles goed? We kennen allemaal wel vrouwen waarbij je spontaan vraagtekens krijg. Of heeft de vrouw altijd “gelijk”? Zowel in de relatie als buiten de relatie?

Wat zullen al deze acties voor impact hebben op je eigen geluk? Misschien is je ex al doorgegaan, een nieuw persoon in zijn leven. Wat voor impact zal dit hebben voor je kinderen? Vroeg of laat komen ze erachter, dat hun vader of eventuele stiefmoeder wel hele leuke en aardige mensen zijn. Of blijf je volhouden dat echt alles aan hun vader ligt? Het enige wat er wordt gecreëerd is een afstand tussen de kinderen en de vader.  Of is dat het doel?

Als jullie als vrouw zijnde het leven van je ex partner als dat van de kinderen zo nodig wilt verpesten, omdat je (nog steeds) boos en verdrietig bent, zal ik nooit een vriendschap met jullie kunnen sluiten. Ik weiger om zulke vrouwen te steunen en om hun de hemel in te prijzen, omdat ze alleenstaand zijn. Voor dit soort vrouwen geen vrouwendag a.u.b.

image

 

 

Advertenties

Mijn leven bestaat uit “zon, zee en strand”. Heerlijk! Of toch niet?

Mijn zoon was nog geen week oud en had zijn pasfoto en bijbehorende paspoort al op zak. Het duurde wel ongeveer vier dagen voordat de juiste foto was genomen. Bij aankomst in de fotozaak viel meneertje elke keer in een diepe slaap. Als ik merkte dat hij wakker was, snelde ik met de kinderwagen naar de fotozaak. Daar aangekomen was hij in een diepe slaap. Tweede en derde dag precies hetzelfde! Helemaal aangekleed voor niks. Wat mij plotseling helder werd is dat hij natuurlijk door het wiegen van de kinderwagen in slaap viel. Heerlijk! Dus op de vierde dag ben ik rustig een kopje thee gaan drinken, in de buurt van de fotozaak. En ja hebbes! Eindelijk kon er een foto worden gemaakt.

Verhuizen naar een ander land, daar komt zo veel bij kijken. Ik heb daar nooit echt bij stil gestaan. Totdat ik ermee werd geconfronteerd. Niet alleen zaken zoals uitschrijven bij de gemeente, dokter of tandarts moeten worden geregeld. Maar in mijn geval kreeg ik ook te maken met mijn eigen emoties. De dag dat ik zou vertrekken kwam al dichterbij. Mijn auto was verkocht en het huis was leeg. Het enige wat over was, was het uitschrijven bij de gemeente. Zo gezegd, zo gedaan!

Drie dagen voor vertrek ben ik naar het gemeente huis gegaan om ons uit te schrijven. Alles ging goed, de kleine lag heerlijk te slapen. Daardoor kon ik alles lekker snel regelen en weer weggaan. Maar daar dachten de medewerkers van het gemeentehuis er anders over. Ik had nog een parkeer vergunning die ik moest opzeggen, had alles ervoor ingevuld, maar dit moest worden ingeleverd bij een andere stadswinkel. Nou, vervelend maar geen ramp. Vervolgens kan ik mezelf niet uitschrijven, want ik heb niet de juiste papieren van mijn partner bij mij! (hij zat ondertussen al een paar maanden in de warme zon) Ter plekke naar Curaçao gebeld, de papieren zou hij gelijk mailen. Ik kon de hitte bij wijze van spreken al voelen. Vervolgens wijzen ze mij erop, als je eenmaal bent uitgeschreven, dan ben je niet meer verzekerd. En ja hoor, ik heb nog een afspraak bij de gynaecoloog diezelfde dag! Dus ja, heb geen keus. Ik zal eerst naar de controle moeten gaan. Maar alles bij het gemeente huis gaat hier op afspraak, dit was mijn afspraak! En het is vrijdag en ik vertrek maandag! De balie medewerkster zei dat ik maar naar de receptie moest gaan om een ander afspraak te maken. De dag was zo rustig begonnen, daar was niet veel meer van over.

De medewerkster achter de receptie was een erg jonge dame, niet ouder dan twintig denk ik. Ik leg haar uit wat de situatie is. Terwijl ik  dat doe kijkt ze naar haar nagels, net alsof ze net zijn gelakt. Ik vraag haar of het mogelijk is om einde van de middag terug te komen. Al was ik de laatste persoon voor die dag die geholpen zou worden. Het maakte mij niet uit. Ik moest uitgeschreven worden uit het gemeenteregister. Want ik vertrek maandag. Ze gaat op haar handen zitten. Ze wiebelt. We hebben nog steeds geen oogcontact gemaakt. Vervolgens kijkt ze weer naar haar nagels misschien waren ze erg vies, geen idee. Eindelijk kwam er een response.

Mevrouw! Wij kunnen u helaas niet helpen aan een nieuwe afspraak vandaag. U moet weer bellen voor een andere afspraak!

Mijn mond viel open van verbazing en daar kwamen ze, de tranen. Ik probeerde haar nog te overtuigen en heb haar ook gezegd dat ze niet zoveel op haar nagels moet kijken als er iemand tegen haar praat. Natuurlijk veelste emotioneel. Maar was dat alles wat ze te zeggen had na het aanhoren van mijn verhaal? Ik ben naar buiten gelopen, de kleine was ondertussen wakker geworden. Daar stond ik dan buiten, huilend. Het is mij nog nooit overkomen, dat ik op school, op werk of waar maar ook in het openbaar heb gehuild. Ik was er zo van geschrokken. Ben ik dit?

Vervolgens ben ik naar mijn lege huis gegaan, om daar wat op te laden en de kleine te verschonen. Gelukkig stonden de belangrijkste dingen op dat moment er nog. Een bankstel en een bed. Terwijl ik aan het bijkomen was van de heftige ochtend ging mijn telefoon. Een vrouwenstem…..”Ja hallo, ik wil graag mijn excuses aanbieden”. Ik was zo in de war en reageerde met “wat”?! “Ik wil graag mijn excuses aanbieden voor vanochtend”. “U was zonet bij ons op het gemeentehuis”. “U kunt als u wilt einde van de middag langskomen om alles af te handelen voor de uitschrijving”. “Maar dan bent u wel de laatste klant van de dag”. Volmondig zei ik ” ja, einde van de middag zal ik er zijn”. Ik wilde er niet meer teveel over nadenken en gewoon alles achter de rug hebben. Maar opgelucht was ik wel. Hoe kwam ze eigenlijk aan mijn nummer?  Dezelfde dag toch nog alles kunnen afronden. Nu was het inpakken en richting het vliegveld!

Vertrek

Maandag was aangebroken, alles was ingepakt. Het leek allemaal vanzelf te gaan.Uiteraard met hulp van mijn ouders. Want de hoeveelheid bagage die ik had was toch wat aan de vele kant. In totaal had ik drie koffers, een kinderwagen met maxi cosi plus de ligbak los. En nog mijn handbagage bestaande uit luiertas en handtas.

Na afscheid te hebben genomen gingen we richting de gate. Beetje een dubbel gevoel, erg veel zin in om lekker in de zon te zitten. Heerlijk tot rust te komen op het strand. Maar aan de andere kant, daar gaat mijn vertrouwde leventje. Ben geboren en opgegroeid in Nederland. Ik weet niet beter! Maar ook mijn baan waar ik de afgelopen jaren toch heel hard heb gewerkt. Niet aan denken! Geen zin weer in de tranen die ik niet onder controle heb.

Aangekomen bij de gate, mochten de mensen met kinderen en die moeilijk ter been waren als eerst aan boord. De kinderwagen afgegeven. De kleine heerlijk warm in mijn armen. Het was zo koud vooral als je bij de deur van het vliegtuig aankomt. Dat zou allemaal zo voorbij zijn.

” Mevrouw, we hebben een storing dat heeft te maken met het tanken, dus niemand kan op dit moment instappen”. Wat?! Dus nu zit ik zonder kinderwagen met een baby van zes weken. Dat zei ik niet, maar ik dacht het zeker. Terug lopen naar de gate in de kou. Gelukkig was de kleine lekker rustig, af en toe wist ik niet hoe ik hem moest vasthouden zo klein was hij. En daar zaten we dan, niet op een stoel, want alles was bezet. Ik zat op een richeltje bij het raam. Velen stonden gewoon. Maar na een uur mochten we dan eindelijk instappen. Onderweg naar de zon. Eindelijk!

Daar zitten we dan. Kleintje in een mandje, acht uren moet wel lukken. Naast mij een moeder met haar twee zoontjes. Nou moet lukken toch. Meestal neem ik van alles mee tijdschriften, snoep weet ik veel. Nu leek het of ik alleen de luiertas had ingepakt. Terwijl hij sliep deed ik ook lekker mijn ogen dicht. Al snel werd ik gewekt door de twee kleine jongetjes. Ze hadden ongeveer de leeftijd van drie, vier jaar oud. Ze waren alles behalve rustig. Zolang de kleine er maar niet wakker van werd vond ik alles goed. Ze gingen non- stop door met het dwingen bij hun moeder, klieren met elkaar, huilen tot op de grond liggen, noem het maar op.Chaotisch ten top. Op een gegeven moment zag ik een leeg ijsbakje in de mand van me zoontje, heb het eruit gehaald en weer netjes aan ze terug gegeven. Kreeg nog een paar voeten in mijn zij, maar ik voelde me niet echt geroepen om er iets van te zeggen. Het zijn toch maar kinderen, geen zin om hier een drama van te maken. Gelukkig was de kleine niet wakker geworden, verbaasde me zeer. Op een gegeven moment was het heerlijk rustig de twee jongetjes waren eindelijk in slaap gevallen. Eindelijk even met me gedachten op nul en toen hoorde ik weer gehuil! Dit keer was het mijn zoon! Hij had best lang geslapen dus waarschijnlijk erg honger. Maar wat ik ook deed niks hielp, voelde me zelf al heet worden. De stewardess kwam even polshoogte nemen ” gaat alles goed kleintje?” ” Huil jij nu maar even lekker, nu is het jouw beurt”. Met die woorden kon ik rustig ademen en de acht uurtjes doorkomen zonder mij vervelend te voelen.

Aankomst

Het vliegtuig is geland. Ik ben zo blij dat het erop zit. Zon, zee en strand is niet ver meer van mij verwijderd. Ik wacht wel tot de meeste zijn uitgestapt, dan kan ik rustig mijn spullen pakken. Ik zeg de stewardessen gedag, ze waren de hele reis zo begripvol en vriendelijk. De kinderwagen staat gelukkig al klaar. Na een tijdje lopen kom ik in een veelste lange rij te staan voor de paspoort controle. De kleine is gelukkig weer in slaap gevallen. Hopelijk blijft dat nog even zo, want ik kan nu geen kant op. Na een kleine drie kwartier te hebben gewacht in de rij kan ik doorlopen naar de koffers. Hier is het wat rumoeriger, de kleine zal wel elk moment wakker worden. Maar dat is niet waar ik me nu druk om maak. Met de kinderwagen in mijn hand ben ik op zoek naar een trolley voor mijn bagage. Nergens te vinden! Hoe ga ik nou mijn vele bagage naar buiten krijgen?!

Ondertussen heb ik mijn 3 koffers en ligbak van de kinderwagen al van de band gepakt. De koffers zijn best pittig, maar ergens heb ik toch de kracht vandaan gehaald om ze op te tillen. En natuurijk om ook zo snel mogelijk weer naar de kinderwagen te rennen, die daar alleen staat. Er komt een man aangelopen met een trolley, speciaal voor mij, ben hem enorm dankbaar. Zo de koffers, ligbak plus handbagage erop en we kunnen naar buiten! Oja, de kinderwagen nog! De kinderwagen in mijn ene hand. De trolley met koffers plus ligbak in mijn andere hand. Nu kunnen we naar buiten! Het moet lukken, moet gewoon! En daar gaan we. Ik voel alle ogen op mij gericht en dat zijn er veel na zo’n drukke vlucht. Ik voel het zweet langs mij stromen, maar dat kan ook gewoon door de hitte komen dus ja. De kleine is wakker geworden en begint te huilen. Nee, niet nu! Hij heeft natuurlijk een enorme honger. Nog even geduld, want mama is nu even bezig een trolley vol met koffers en tassen tegelijkertijd met de kinderwagen naar buiten te duwen!

Zon, Zee en strand here we Come!

facebook_1428150936430